پاراچنار (در منابع‌ قدیم‌ عربی‌: باراشنار)

معرف

ی‌ در شمال‌غربی‌ پاکستان‌
متن
پاراچنار (در منابع‌ قدیم‌ عربی‌: باراشنار)، شهری‌ در شمال‌غربی‌ پاکستان‌. این‌ شهر بخشی‌ از ایالت‌ سرحدی‌ شمال‌غربی‌ (ایالت‌ شمال‌غربی‌) و نیز قسمتی‌ از منطقة‌ پشتونستان‌ است‌ که‌ در میان‌ رشته‌ کوههای‌ شمال‌غربی‌ پاکستان‌ واقع‌ و دارای‌ دره‌های‌ سرسبز، آبشارها، چشمه‌ها و جنگلهایی‌ با درختان‌ صنوبر و چنار است‌. جاده‌ای‌ که‌ این‌ شهر را به‌ افغانستان‌ مرتبط‌ می‌سازد، پس‌ از گذر از درة‌ پایه‌وار، از گردنة‌ کُرَّم‌ (در شمال‌غربی‌ شهر) می‌گذرد. از این‌ راه‌ تجارت‌ پشم‌، شال‌، قره‌گل‌ و مانند آن‌ صورت‌ می‌گیرد (اسعدی‌، ج‌ 2، ص‌ 129؛ د. اردو ، ذیل‌ «مادّه‌»). عشایر ادی‌ زئی‌، دویل‌ زئی‌، غندی‌ خیل‌، مستوخیل‌، حمزه‌ خیل‌، منگل‌، مثبل‌، درزدران‌ منتوان‌، وزئی‌، حاجی‌ غلزئی‌، لیسانی‌ و پاره‌ در شهر و اطراف‌ آن‌ سکونت‌ دارند.پاراچنار شهری‌ نظامی‌ در حدود بیست‌ کیلومتری‌ مرز افغانستان‌ است‌ و از طریق‌ کوهات‌ به‌ پیشاور و راولپندی‌ مرتبط‌ می‌شود. این‌ شهر مرکز کُرَّم‌ ایجنسی‌ است‌ و در حدود 180 کیلومتری‌ جنوب‌غربی‌ پیشاور در َ56 ْ33 عرض‌ شمالی‌ و َ40 ْ70 طول‌ شرقی‌ در ارتفاع‌ 750 ، 1 متر از سطح‌ دریا واقع‌ شده‌ و رود کُرَّم‌ در جنوب‌ آن‌ جریان‌ دارد. وجه‌ تسمیة‌ آن‌ را وجود درختان‌ کهنسال‌ چنار یا سکونت‌ قبیلة‌ پارا یا پاره‌ در پیرامون‌ چنار بزرگی‌ در آنجا می‌دانند (سرحدی‌، ص‌ 80؛ د. اردو ، همانجا). پاراچنار در 1309/1892 جزو هندِ بریتانیا شد ( د. اردو ، همانجا).محصولات‌ عمدة‌ پاراچنار گندم‌ و برنج‌ و ذرّت‌، خشکبار و محصولات‌ باغی‌ مانند زردآلو، شفتالو، گلابی‌، آلوچه‌، انگور و شلیل‌ است‌. سیب‌ آن‌ در سراسر پاکستان‌، مشهور و به‌ لحاظ‌ رنگ‌ طلایی‌اش‌ از زمان‌ انگلیسیها به‌ گلدن‌ دیشز معروف‌ است‌. اراضی‌ آن‌ برای‌ کشت‌ زعفران‌ مناسب‌ است‌ و چوبش‌ از قدیم‌ برای‌ ابنیه‌ و عمارات‌ به‌کار می‌رفته‌ و امروزه‌ مقدار زیادی‌ از آن‌ به‌ دیگر نواحی‌ صادر می‌شود. پرورش‌ کرم‌ ابریشم‌ نیز در آن‌ رواج‌ دارد (سرحدی‌، ص‌ 82 ـ83؛ د. اردو ، همانجا). نزدیک‌ به‌ نیمی‌ از جمعیّت‌ شهر شیعة‌ اثناعشری‌ و بقیه‌ سنی‌اند. در مرکز شهر، حسینیة‌ بسیار مجللی‌ قرار دارد. علمای‌ بسیاری‌ به‌ این‌ شهر منسوب‌اند از جمله‌: مولانا سیدپادشاه‌ حسین‌، مولانا علی‌ سرور سرحدی‌ (قرن‌ چهاردهم‌)، مولانا غلام‌قاسم‌خان‌ کورایی‌ (قرن‌ چهاردهم‌)، مولانا عبدالحسین‌ (متوفی‌ 1365) و مولانا محمد عباس‌ (متوفی‌ 1364) که‌ برای‌ تکمیل‌ تحصیلات‌ دینی‌ به‌ ایران‌ و عراق‌ نیز سفر کرد (نقوی‌، ص‌ 164، 190، 219، 354، 377).منابع‌: اردو دائرة‌ معارف‌ اسلامیّه‌ ، لاهور 1384ـ1410/ 1964ـ1989؛ مرتضی‌ اسعدی‌، جهان‌ اسلام‌ ، تهران‌ 1366ـ1369ش‌؛ عمر عامر سرحدی‌، «در درة‌ پاره‌چنار»، در پاکستان‌ ] مجموعه‌ مقالات‌ [ ، کراچی‌ ] بی‌تا. [ ؛ حسین‌ عارف‌ نقوی‌، تذکرة‌ علمای‌ امامیة‌ پاکستان‌ ، اسلام‌آباد 1363ش‌؛Pakistan guide map , Islamabad: Pakistan Tourism Development Corporation, 1999; The Times atlas of the world , London 1985.
نظر شما
مولفان
گروه
رده موضوعی
جلد 5
تاریخ
وضعیت چاپ
  • چاپ نشده