درودگری ← نجاری
معرف
درودگرى ← نجّارى#
متن
درودگرى ← نجّارىNNNNدرودى، على، از هنرمندان تذهیب‌کار و نگارگر اواخر دورة قاجار و اوایل دورة پهلوى. میرزاعلى درودى در 1297 در خانواده‌اى مذهبى در روستاى مرجان از توابع شهرستان طالقان متولد شد. تذهیب و نقاشى را نزد عموى خویش، عبدالحسین صنیع همایون، فراگرفت (حقیقت، بخش 2، ص1010). در 1306ش، حسین طاهرزاده بهزاد، رئیس و از نخستین معلمان تذهیب و نگارگرى مدرسة صنایع قدیمه یا مدرسة صنایع مستظرفه، درودى را براى تدریس برگزید و وى در همان سال اولین معلم تذهیب آن هنرستان شد (حقیقت، همانجا؛ افتخارى، ص 62). درودى جزو گروه هنرمندان آزاد ــ در مقابل پیروان کمال‌الملک ــ بود که با رنگ و روغن و آبرنگ نقاشیهایى با موضوعات ملى مى‌کشیدند (کریمى، همانجا؛ کیانمهر، ص63). او در 1332ش، در 73 سالگى درگذشت (صوراسرافیل، ص 78، پانویس 19).شاگردان درودى در تذهیب که در احیاى این هنر مؤثر بودند عبارت‌اند از: عبداللّه باقرى، نصرت‌اللّه یوسفى، محمدعلى زاویه*، على کریمى، حسین حاسبى، نیره نیک‌آیین، کلارا آبکار*، حسین صفوى و على مطیع (حقیقت؛ افتخارى، همانجاها). از وى چند نگاره، نقاشى، قاب آیینه و تذهیب برجاى مانده‌است. در 1321ش، او و جمعى از همکارانش نگارة بیضى‌شکلى به قطرهاى 53 و 69 سانتیمتر (با شمارة 70 موجود در موزة هنرهاى ملى تهران) باعنوان «دیدار شاه‌عباس با هنرمندان»، اثر رضا عباسى*، را با 39 چهره نسخه‌بردارى کردند. درودى حاشیة این نگاره را پرکار و استادانه با قلم‌گیریهاى ظریف با نقوش اسلیمى و ختایى و بهره‌گیرى از رنگهاى گرم و سرد تذهیب کرده‌است. این طرح تذهیب هشت ترنج بیضى‌شکل را دربرمى‌گیرد که به هشت سر ترنج مستطیل‌شکل متصل‌اند. اثر دیگر درودى در موزة هنرهاى ملى تهران، تابلویى مُذَهَّب با نقش شمسه دوازده‌پر، مرکّب از دایره‌هاى متحدالمرکزى است که شمسه مرکزى آن فقط با زمینة طلایى کم‌رنگ پوشیده شده‌است. مثلثهاى آبى‌رنگ این اثر مزیّن به سر ترنجهاى لاجوردى در ترکیب با مربعهاى زردرنگ و نقوش اسلیمى مارى است و در کنار آنها، نقوش پاباریکهاى چهارضلعى دیده مى‌شود که ترکیب رنگهاى فیروزه‌اى، لاجوردى و صورتى آن، نوعى نوآورى در تذهیب است.درودى از نگارگرانى بود که براى احیاى هنرهاى سنّتى تلاش مى‌کردند. موضوع آثار او طبیعت، کارهاى روزمره و عامیانه بود. از ویژگیهاى آثار او صورتهاى جذاب، فضاهاى خیالى، جامه‌هاى پرچین، شالهاى موّاج و بلند، حاشیه‌هاى زیبا و تن‌نمایى اندامها زیر جامه‌هاى نازک و حریر است (لطفى، ص 32).منابع: محمود افتخارى، «مدرسه 'صنایع قدیمه، و نقش آن در احیاى هنرهاى از یاد رفته»، در مجموعه مقالات نخستین گردهمایى گنجینه‌هاى از یاد رفته هنر ایران، به‌کوشش مهدى مکى‌نژاد، ج 2، تهران: مؤسسة تألیف، ترجمه و نشر آثار هنرى (متن)، 1388ش؛ عبدالرفیع حقیقت، تاریخ هنرهاى ملى و هنرمندان ایرانى از کهن‌ترین زمان تاریخى تا پایان دوره قاجاریه: از مانى تا کمال‌الملک، تهران 1369ش؛ شیرین صوراسرافیل، طراحان بزرگ فرش ایران: سیرى در مراحل تحول طراحى فرش، تهران 1381ش؛ على کریمى، «مینیاتور ایرانى»، هنر و مردم، دورة جدید، ش10 (مرداد 1342)؛ محمد کیانمهر، «هنر نقاشى ایران»، تلاش، ش 61 (شهریور 1355)؛ فوزیه لطفى، آشنایى با مکاتب نقاشى، قم 1387ش.
نظر شما
ایمیل ایمیل
مولفان

منوچهر حمزه لو

حوزه موضوعی
رده های موضوعی
جلد 17
تاریخ چاپ 93
وضعیت انتشار
  • چاپ شده