خوافی ابومظفر احمدبن محمد
معرف
فقیه و محدّث شافعى قرن پنجم
متن
خوافى، ابومظفر احمدبن محمد، فقیه و محدّث شافعى قرن پنجم. وى به خواف* منسوب است (← سمعانى، ج 2، ص 411؛ ابن‌خلّکان، ج 1، ص 96ـ97). از تاریخ تولد و زادگاه او اطلاعى در دست نیست. دربارة سوانح زندگىِ او همین‌قدر مى‌دانیم که حدیث را از ابوصالح مؤذن و فقه را از ابوابراهیم ضریر و سپس از عبدالملک‌بن عبداللّه جوینى*، مشهور به امام‌الحرمین، فراگرفت. او را از بهترین شاگردان و از ملازمان و اصحاب جوینى دانسته و گفته‌اند که در زمان حیات استاد به تدریس پرداخت (← ابن‌عساکر، ص 288؛ ابن‌خلّکان، همانجا؛ سبکى، ج 6، ص 63). از شاگردان او ابوسعد محمدبن یحیى نیشابورى و عمرسلطان بوده‌اند (سمعانى، ج 2، ص 411ـ412؛ سبکى، همانجا؛ ابن‌قاضى شهبه، ج 1، ص 325).خوافى را در فن مناظره سرآمد دانسته و تبحر وى را در این فن با توفیقات ابوحامد غزالى* در تصنیفاتش مقایسه کرده‌اند. همچنین او چند سال در طوس و نواحى اطراف آن به قضاوت پرداخت (← یاقوت حموى، ذیل «خواف»؛ یافعى، ج 3، ص 124؛ ابن‌مُلَقَّن، ص 108). خوافى در سال 500 در طوس درگذشت و همانجا به خاک سپرده شد (ابن‌عساکر، همانجا؛ ابن‌قاضى شهبه، ج 1، ص 262ـ263). در منابع، هیچ کتاب یا رساله‌اى به او نسبت داده نشده است.منابع : ابن‌خلّکان؛ ابن‌عساکر، تبیین کذب المفترى فیما نسب الى الامام ابى‌الحسن الاشعرى، بیروت 1404/1984؛ ابن‌قاضى شهبه، طبقات الشافعیة، چاپ حافظ عبدالعلیم‌خان، بیروت: عالم‌الکتب، 1407ـ1408؛ ابن‌مُلَقَّن، العقد المذهّب فى طبقات حملة المذهب، چاپ ایمن نصر ازهرى و سیدمهنّى، بیروت 1417/1997؛ عبدالوهاب‌بن على سبکى، طبقات الشافعیة الکبرى، چاپ محمود محمد طناحى و عبدالفتاح محمد حلو، ]قاهره[ 1964ـ] 1976[؛ سمعانى؛ عبداللّه‌بن اسعد یافعى، مرآة‌الجنان و عبرة‌الیقظان، بیروت 1417/1997؛ یاقوت حموى.
نظر شما
ایمیل ایمیل
مولفان

آسیه صفری

حوزه موضوعی
رده های موضوعی
جلد 16
تاریخ چاپ 93
وضعیت انتشار
  • چاپ شده