باباسنْکو (یا: سنگو)
معرف
درویشی‌ مجذوب‌ از ماوراءالنهرکه‌ «از وی‌ کرامات‌ و خوارق‌ عادات‌ ظهور می‌نمود» (خواندمیر، ص‌ 543)
متن
باباسَنْکو (یا: سنگو)، درویشی‌ مجذوب‌ از ماوراءالنهرکه‌ «از وی‌ کرامات‌ و خوارق‌ عادات‌ ظهور می‌نمود» (خواندمیر، ص‌ 543). وی‌ معاصر تیمور و یکی‌ از چند صوفیی‌ بود که‌ تیمور به‌ دلایل‌ سیاسی‌ به‌ آنان‌ نزدیک‌ شد. «سنکو» معنایی‌ روشن‌ ندارد و شاید صورتی‌ از کلمة‌ سونگو به‌ معنی‌ نیزه‌ باشد؛ احتمال‌ دارد که‌ این‌ بابا، نیزه‌ای‌ به‌ عنوان‌ یکی‌ از وسایلش‌ با خود حمل‌ می‌کرده‌ است‌. ظاهراً تمام‌ عمر او در اَنْدخود (ماوراءالنهر) گذشت‌ و به‌ سبب‌ کراماتش‌ در آنجا شهرتی‌ خاص‌ یافت‌. تیمور در مسیر نخستین‌ یورش‌ خود به‌ ایران‌ در 782 به‌ اندخود رسید و به‌ دیدار باباسنکو رفت‌ و با او همسفره‌ شد. باباسنکو بی‌هیچ‌ دلیل‌ آشکار، سینه‌برة‌ بریانی‌ را برداشت‌ و به‌ سوی‌ او افکند. تیمور از این‌ حرکت‌ خوشحال‌ شد و آن‌ را به‌ فال‌ نیک‌ گرفت‌ که‌ همچنان‌ که‌ بهترین‌ پارة‌ گوشت‌ به‌ سوی‌ او افکنده‌ شده‌ است‌، بهترین‌ پارة‌ زمین‌ یعنی‌ خراسان‌ را نیز بزودی‌ فتح‌ خواهد کرد. قبر باباسنکو در اندخود زیارتگاه‌ بود (براون‌، ص‌ 185-186؛ خواندمیر، ج‌ 3، ص‌ 543). جانشین‌ مقام‌ روحانی‌ او نخست‌ باباجان‌ بابا و سپس‌ باباابراهیم‌ بود. در کنار مزار این‌ سه‌ تن‌، خانقاهی‌ ساخته‌ شد که‌ سالها دایر بود.منابع‌: امیرعلیشیر نوایی‌، نسائم‌ المحبة‌ من‌ شمایم‌ الفتوة‌، چاپ‌ ارسلان‌، استانبول‌ 1979، ص‌ 392؛ غیاث‌الدین‌بن‌همام‌الدین‌ خواندمیر، تاریخ‌ حبیب‌السیر، چاپ‌ محمد دبیرسیاقی‌، تهران‌ 1362 ش‌؛Vasili ¦ â â Vladimirovich Barthold, Sochineniia , II, Part 2, on Specific Problems of the history of middle Asia , Moscow 1964, 44; Edward G. Browne, A literary history of Persia , III, Cambridge 1956.
نظر شما
ایمیل ایمیل
مولفان

حامدالگا

حوزه موضوعی

فلسفه

رده های موضوعی
جلد 1
تاریخ چاپ 93
وضعیت انتشار
  • چاپ شده