پوپ‌آرتوراپهام‌
معرف
شناسامريكايي‌،پژوهشگرو پيشگام‌ در مطالعة‌ هنرهاي‌ آسيايي‌ بويژه‌ هنر ايراني‌ واسلامي‌وسازمانده‌مهمترين‌كنگره‌هاي‌بين‌المللي‌هنرو باستانشناسي‌ ايران‌
متن
پوپ‌،آرتوراپهام‌،خاورشناسامريكايي‌،پژوهشگرو پيشگام‌ در مطالعة‌ هنرهاي‌ آسيايي‌ بويژه‌ هنر ايراني‌ واسلامي‌وسازمانده‌مهمترين‌كنگره‌هاي‌بين‌المللي‌هنرو باستانشناسي‌ ايران‌. وي‌ در بهمن‌ 1259/ فورية‌ 1881 در شهر فنيكس‌ ايالت‌ رود آيلند در خانواده‌اي‌ پيوريتن‌ متولد شد. در دانشگاههاي‌ براون‌ ، كرنل‌ و هاروارد در رشتة‌ فلسفه‌ تحصيل‌ كرد و به‌ علت‌ بيماري‌ از اتمام‌ دورة‌ دكتري‌ بازماند. پس‌ از ازدواجي‌ ناموفق‌ با برتاكلارك‌ بار دوم‌ با فيليس‌ اكرمن‌ ازدواج‌ كرد ( > بررسي‌ هنر ايران‌: مطالعات‌ جديد 1960ـ 1969 < ، ص‌ 3249، 3340) كه‌ پژوهشگري‌ در حوزة‌ هنر، بويژه‌ شمايل‌نگاري‌ و منسوجات‌ ايران‌، و صاحب‌ تأليفاتي‌ دربارة‌ تاريخ‌ ايران‌ بود و در تدوين‌ > بررسي‌ هنر ايران‌ از پيش‌ از تاريخ‌ تا عصر حاضر < سهم‌ ويژه‌اي‌ داشت‌ (همان‌، ص‌ 3211؛ براي‌ آثار وي‌ رجوع كنيد به فرهنگ‌ خاورشناسان‌ ، ذيل‌ «اكرمن‌، فيليس‌»). پوپ‌ سالهاي‌ 1289ـ1296 ش‌/1910 تا 1917 را صرف‌ تدريس‌ فلسفه‌ در دانشگاه‌ كاليفرنيا و سپس‌ امهرست‌ كرد، سپس‌ تدريس‌ در دانشگاه‌ را رها كرد و در زمان‌ جنگ‌ جهاني‌ اول‌ به‌ ارتش‌ پيوست‌. او پس‌ از اين‌ دوره‌ منحصراً به‌ فعاليت‌ در حوزة‌ هنر پرداخت‌ ( > بررسي‌ هنر ايران‌: مطالعات‌ جديد 1960ـ1969 < ، ص‌3250،3340). در 1299 ش‌/ 1920 مديريت‌ موزة‌ هنر كاليفرنيا در سانفرانسيسكو را برعهده‌ گرفت‌ و از 1303تا 1311 ش‌/1924 تا 1932 مشاور هنر اسلامي‌ در مؤسسة‌ هنر شيكاگو ، مشاور هنري‌ و عضو هيئت‌ امناي‌ موزة‌ منسوجات‌ كلمبيا بود (همان‌، ص‌3250،3340؛ ذكاء، ص‌174). وي‌ همچنين‌ مستشار صنايع‌ مستظرفة‌ ايران‌ در مؤسسة‌ صنعتي‌ پنسيلوانيا بود (سحاب‌، ص‌282).پوپ‌ مطالعات‌ جدي‌ در زمينة‌ هنر ايران‌ را با مطالعه‌ دربارة‌ نقوش‌ يك‌ قالي‌ ايراني‌ شروع‌ كرد ( > بررسي‌ هنر ايران‌: مطالعات‌ جديد 1960ـ 1969 < ، ص‌ 3255). در دهة‌ 1300 ش‌/1920، به‌ اتفاق‌ جمعي‌ از علاقه‌مندان‌ به‌ هنر ايران‌، انجمن‌ هنر ايران‌ را كه‌ تهيه‌كنندة‌ سرماية‌ هيئتهاي‌ اعزامي‌ به‌ ايران‌ بود ايجاد كرد (ليشتن‌اشتتر ، ص‌276). وي‌ نخستين‌ بار در 1304 ش‌ به‌ قصد خريد آثار هنري‌ براي‌ موزة‌ شيكاگو به‌ ايران‌ سفر كرد ( > بررسي‌ هنر ايران‌: مطالعات‌ جديد 1960ـ1969 < ، ص‌3250) و از 1304 ش‌/ 1925 به‌ بعد سرپرستي‌ بيست‌ هيئت‌ تحقيقاتي‌ اعزامي‌ به‌ ايران‌ را برعهده‌ داشت‌ ( دايرة‌المعارف‌ فارسي‌ ، ذيل‌ مادّه‌). مهمترين‌ سفر پوپ‌ به‌ ايران‌ در ارديبهشت‌ 1304ش‌/ آوريل‌ 1925 و به‌ دعوت‌ حسين‌ علاء، وزير مختار ايران‌ در امريكا، صورت‌ گرفت‌. او در منزل‌ سردار اسعد بختياري‌ و در حضور دولتمردان‌ ايراني‌ سخنراني‌ مؤثر و جامعي‌ دربارة‌ سير تاريخي‌ هنر ايران‌، تأثير آن‌ بر ساير فرهنگها (خصوصاً غرب‌)، ويژگيهاي‌ هنر ايراني‌، وضع‌ رو به‌ انحطاط‌ و اقدامات‌ لازم‌ براي‌ احياي‌ آن‌ ايراد كرد (صديق‌، 1352 ش‌، ص‌ 54 ؛ پوپ‌، 1355ش‌، مقدمة‌ صديق‌، ص‌5، براي‌ اطلاع‌ بيشتر رجوع كنيد به ص‌11ـ63). در اين‌ زمان‌ پوپ‌ رئيس‌ بخش‌ صنايع‌ (هنرهاي‌) خاور نزديك‌ در مؤسسة‌ صنايع‌ ظريفة‌ شيكاگو بود (صديق‌، 1338ـ1356 ش‌، ج‌1، ص‌259).تأثير اين‌ سخنراني‌ بر سران‌ حكومت‌، ازجمله‌ رضاخان‌ پهلوي‌ كه‌ درآن‌ زمان‌ سردار سپه‌ بود، قابل‌توجه‌ بود و موجب‌ حركتي‌ عظيم‌ در جهت‌ بازسازي‌ بناهاي‌ تاريخي‌ رو به‌ زوال‌، حفظ‌ آثارملي‌ و تاريخي‌، احياي‌ صنايع‌،تشويق‌ هنرمندان‌ وايجاد مدارس‌ هنري‌ و موزه‌ها شد(صديق‌، 1352 ش‌، همانجا؛ همو، 1338ـ1356 ش‌، ج‌ 1، ص‌ 260ـ 261؛ ترجمة‌ فارسي‌ اين‌ سخنراني‌ در ضميمة‌ سال‌ اول‌ مجلة‌ تعليم‌ و تربيت‌ با عنوان‌ «صنايع‌ ايران‌ در گذشته‌ و در آينده‌» چاپ‌ شد و بعدها با اصلاحاتي‌، تحت‌ عنوان‌ هنر ايران‌ در گذشته‌ و آينده‌ انتشار يافت‌). در پي‌ اين‌ سخنراني‌ انجمن‌ ايران‌ و امريكا تأسيس‌ شد كه‌ پس‌ از جنگ‌ جهاني‌ دوم‌ توسعة‌ بسيار يافت‌ (پوپ‌، 1355ش‌، مؤخرة‌ صديق‌، ص‌68).پوپ‌ در 1305 ش‌/ 1926 نخستين‌ كنگره‌ و نمايشگاه‌ بين‌المللي‌ هنر و باستانشناسي‌ ايران‌ را با حمايت‌ انجمن‌ هنر ايران‌ برگزار كرد (همان‌، ص‌ 67ـ 68؛ > بررسي‌ هنر ايران‌: مطالعات‌ جديد 1960ـ1969 < ؛ ليشتن‌اشتتر، همانجاها؛ رجوع كنيد به ادامه‌ مقاله‌) و پس‌ از اين‌ كنگره‌، «انجمن‌ هنر ايران‌» از 1307ش‌/1928 با عنوان‌ مؤسسة‌ امريكايي‌ هنر و باستانشناسي‌ ايران‌ به‌ مديريت‌ پوپ‌ در نيويورك‌ آغاز به‌ كار كرد («آرتور اپهام‌ پوپ‌»، ص‌505؛ ليشتن‌ اشتتر، همانجا؛ قس‌ پيرنيا، ج‌2، ص‌1620، كه‌ سال‌ 1930 را ضبط‌ كرده‌ است‌). سپس‌ پوپ‌ در اولين‌ سفر پژوهشي‌ خود به‌ ايران‌ كوشيد تا گزارش‌ مصوَّري‌ از معماري‌ ايران‌ تهيه‌ كند. به‌ توصية‌ حسين‌ علاء، رضاشاه‌ در برابر منع‌ مذهبي‌ و بدگماني‌ عموم‌ ايستاد و اجازه‌ داد تا پوپ‌ و همراهانش‌ به‌ مساجد و بناهاي‌ مذهبي‌ وارد شوند و پژوهشها و عكسبرداريهاي‌ لازم‌ را انجام‌ دهند (پوپ‌، 1965، مقدمه‌؛ «آرتور اپهام‌ پوپ‌»، همانجا). اقدامات‌ وي‌ سبب‌ شناسايي‌ بسياري‌ از آثار تاريخي‌ ايران‌ شد. وي‌ بيش‌ از ده‌ هزار قطعه‌ عكس‌ از آثار معماري‌ ايران‌ فراهم‌ كرد كه‌ با آنها نمايشگاههاي‌ متعددي‌ در سراسر دنيا برگزار شد (ذكاء، ص‌ 174ـ175). در تهية‌ عكسهاي‌ پوپ‌، آنتوان‌ سوريوگين‌، مرتضي‌ رستمي‌ و اسد بهروزان‌ همكاري‌ داشتند (همان‌، ص‌177). از پوپ‌ به‌ عنوان‌ يكي‌ از پيشگامان‌ تاريخ‌ عكاسي‌ ايران‌ ياد مي‌شود (همان‌، ص‌ 174).در دهة‌ 1310 ش‌/1930، به‌ دنبال‌ بركناري‌ عده‌اي‌ از خبرگانِ بنام‌ تاريخ‌ تمدن‌ آسيا از دانشگاههاي‌ اروپا از سوي‌ نازيها، پوپ‌ مدرسة‌ مطالعات‌ آسيايي‌ را ايجاد كرد. او با جذب‌ اين‌ متخصصان‌ و بر اساس‌ نگرش‌ خويش‌ از «يكپارچگي‌ آسيا» اين‌ مدرسه‌ را وسعت‌ بخشيد. در نظر او يكپارچگي‌ آسيا يعني‌ ارتباط‌ فرهنگهاي‌ گوناگون‌ آسيا از نظر مفاهيم‌ هنري‌ و مذهبي‌. اين‌ مؤسسه‌ با برخورداري‌ از متخصصاني‌ در زمينة‌ آشورشناسي‌، اسلام‌شناسي‌، ايرانشناسي‌، نژادشناسي‌، فلسفه‌، زبانشناسي‌، اقتصاد، جامعه‌شناسي‌ (بويژه‌ در حوزة‌ خاورميانه‌ و آسيا) و آموزش‌ زبانهاي‌ سانسكريت‌، عربي‌، عبري‌، فارسي‌ (باستان‌ و جديد)، حبشي‌، چيني‌ و حتي‌ تبتي‌ و ويتنامي‌، سرانجام‌ توانست‌ مؤسسه‌اي‌ با مجوز صدور مدارج‌ بالاي‌ علمي‌ شود (ليشتن‌ اشتتر، ص‌ 276ـ277). در آموزشها و پژوهشهاي‌ اين‌ مدرسه‌، ايران‌ هميشه‌ مقدم‌ بود («آرتور اپهام‌ پوپ‌»، ص‌505 ـ 506). كثرت‌ مطالعات‌ آسيايي‌ طي‌ دهة‌ 1340 ش‌/ 1960 در امريكا مديون‌ انگيزه‌اي‌ بود كه‌ پوپ‌ ايجاد كرده‌ بود (ليشتن‌ اشتتر، ص‌ 277). مدرسه‌ و مؤسسة‌ امريكايي‌ هنر و باستانشناسي‌ ايران‌ بتدريج‌ توسعه‌ يافت‌ و از 1326 ش‌/1947 به‌ مؤسسه‌ آسيايي‌ تبديل‌ شدند (همانجا؛ صبا، ص‌ 240). بسياري‌ از ايرانشناسان‌ نيم‌ قرن‌ اخير امريكا با هنر و زبانهاي‌ ايراني‌ در اين‌ مؤسسه‌ آشنا شدند (طاووسي‌، ص‌105). مؤسسة‌ آسيايي‌ در 1345ش‌ به‌ دعوت‌ دولت‌ ايران‌ از امريكا به‌ ايران‌ (شيراز) منتقل‌ و وابسته‌ به‌ دانشگاه‌ پهلوي‌ شد و به‌ دنبال‌ آن‌ پوپ‌ و اكرمن‌ براي‌ هميشه‌ به‌ايران‌ آمدند (بحرالعلومي‌، 1355ش‌، ص‌427؛ نيز رجوع كنيد به > بررسي‌ هنر ايران‌: مطالعات‌ جديد 1960ـ1969 <، ص‌ 3309). ظاهراً مكان‌ اولية‌ مؤسسة‌ آسيايي‌ خانة‌ پوپ‌ بود و سپس‌ در نارنجستان‌، از مواريث‌ قوام‌الملك‌ شيرازي‌، مستقر شد ( پژوهشنامة‌ مؤسسة‌ آسيائي‌ ، ص‌ الف‌). بخشي‌ از فعاليت‌ اين‌ مؤسسه‌ درايران‌معطوف‌به‌حمايت‌از باستانشناساني‌ بود كه‌ براي‌ كاوش‌ به‌ ايران‌ مي‌آمدند (پوپ‌ و اكرمن‌، ص‌22). پوپ‌ بنيانگذار مجلة‌ «پژوهشنامة‌ مؤسسه‌ آسيايي‌» نيز بود (موسوي‌ گرمارودي‌، ص‌ 20)، اين‌مؤسسه‌پس‌ از انقلاب‌اسلامي‌ايران‌ منحل‌ شد (طاووسي‌، ص‌ 112، پي‌نوشت‌ 8). در دهة‌ 1310 ش‌/ 1930 پوپ‌ و هرتسفلد در ايران‌ فعال‌ بودند و حفاريهايي‌ در بيشاپور، نيشاپور، پرسپوليس‌، ري‌ و ديگر شهرها انجام‌ دادند ( > فرهنگ‌ هنر < ، ج‌ 15، ص‌ 899).كنگره‌هاونمايشگاههاي‌بين‌المللي‌ هنروباستانشناسي‌ ايران‌. بخش‌ عمده‌اي‌ از شهرت‌ پوپ‌ به‌ سبب‌ برگزاري‌ و سازماندهي‌ مهمترين‌ كنگره‌هاي‌ بين‌المللي‌ هنر و باستانشناسي‌ ايران‌ است‌،از جمله‌:1306ش‌/1926 در فيلادلفيا؛ 1309ش‌/ 1931 در لندن‌ با همكاري‌ مينورسكي‌؛ 1314 ش‌/ 1935 در لنينگراد و مسكو. اين‌ كنگره‌ها و نمايشگاههاي‌ همراه‌ آنها سهم‌ مهمي‌ در شناساندن‌ اهميت‌ تمدن‌ ايران‌ به‌ دنيا داشتند (طاهري‌، ص‌260، 446؛ صديق‌، 1338ـ1356 ش‌، ج‌ 2، ص‌ 263ـ 264). به‌ دنبال‌ برگزاري‌ اين‌ نمايشگاهها، دربارة‌ هنر ايران‌ كتابهاي‌ مرجع‌ زيادي‌ منتشر شد (براي‌ نمونه‌ نگارگري‌ ايران‌ اثر بينيون‌ و ويلكينسون‌ كه‌ با نام‌ سيرتاريخ‌ نقاشي‌ ايراني‌ در 1367 ش‌ ترجمه‌ شده‌ است‌). امريكا، انگليس‌ و روسيه‌، به‌ دليل‌ رقابتهايي‌ كه‌ بر سر مسائل‌ ايران‌ با يكديگر داشتند در برپايي‌ چنين‌ نمايشگاههايي‌ دخالت‌ و حساسيت‌ ويژه‌اي‌ از خود نشان‌ مي‌دادند (براي‌ نمونه‌ رجوع كنيد به صديق‌، 1338ـ1356 ش‌، ج‌2، ص‌264). دولت‌ ايران‌ نيز در برگزاري‌ اين‌ نمايشگاهها سهيم‌ بود (پوپ‌، 1355 ش‌، مؤخرة‌ صديق‌، ص‌68).دو كنگرة‌ ديگر، يكي‌ در 1339ش‌/1960 در نيويورك‌ و واشنگتن‌ و ديگري‌ در 1347ش‌/1968 در تهران‌ و اصفهان‌ و شيراز، برگزار و نتايج‌ آنها در تكميل‌ > بررسي‌ هنر ايران‌ < در چند جلد چاپ‌ و منتشر شد (همان‌، ص‌69؛ براي‌ سخنرانيهاي‌ اين‌ كنگره‌ها رجوع كنيد به دانشگاه‌ شيراز، كتابخانه‌ ميرزاي‌ شيرازي‌، مجموعة‌ ايرانشناسي‌ پروفسور پوپ‌). در كنگرة‌ چهارم‌ كه‌ در نيويورك‌ تشكيل‌ شد، پوپ‌ و گيرشمن‌ و اريك‌ اشميت‌ نشان‌ درجة‌ يك‌ دانش‌ دريافت‌ كردند (صديق‌، 1338ـ1356 ش‌، ج‌3، ص‌354ـ355). در همين‌ كنگره‌ پوپ‌ تقاضا كرد كه‌ پس‌ از مرگ‌ در ايران‌ (اصفهان‌) به‌ خاك‌ سپرده‌ شود (پوپ‌، 1355 ش‌، مؤخرة‌ صديق‌، ص‌ 70). نمايشگاههايي‌ كه‌ پوپ‌ به‌ همراه‌ هر كدام‌ از كنگره‌ها برگزار كرد همچنان‌ در زمرة‌ مهمترين‌ نمايشگاههاي‌ هنر ايران‌ به‌ شمار مي‌رود. فعاليتهاي‌ پوپ‌ و اين‌ كنگره‌ها تأثير قابل‌ توجهي‌ بر بازار صنايع‌ دستي‌ و هنري‌ ايران‌ داشت‌ (صديق‌، 1352 ش‌، ص‌ 55 ).پوپ‌ در 1314ش‌/ 1935 به‌ عضويت‌ فرهنگستان‌ ايران‌ درآمد و از 1315ش‌/ 1936 استاد افتخاري‌ تاريخ‌ هنر ايراني‌ در دانشگاه‌ تهران‌ بود. او در سالهاي‌ فعاليت‌ خود نشانهاي‌ متعددي‌ از دولت‌ ايران‌ دريافت‌ داشت‌ ( همان‌، ص‌ 56 ؛ دايرة‌المعارف‌ فارسي‌ ، همانجا).پوپ‌ در شهريور 1348 درگذشت‌ و در اصفهان‌ در كنار پل‌ خواجو و در مقبره‌اي‌ كه‌ محسن‌ فروغي‌ به‌ سبك‌ معماري‌ قرن‌ پنجم‌ طراحي‌ كرده‌ بود، به‌ خاك‌ سپرده‌ شد ( > بررسي‌ هنر ايران‌: مطالعات‌ جديد 1960ـ1969 < ، ص‌3221،3342؛ بحرالعلومي‌، 1355 ش‌، ص‌ 427ـ 428؛ صديق‌، 1338ـ1356 ش‌، ج‌ 3، ص‌ 367). همسرش‌ نيز در پنجم‌ بهمن‌ 1355 درگذشت‌ و در كنار پوپ‌ به‌ خاك‌ سپرده‌ شد (بحرالعلومي‌، 1356 ش‌، ص‌152). آرشيو بزرگ‌ عكسهايي‌ كه‌ پوپ‌ طي‌ سالها فراهم‌ آورده‌ بود، اكنون‌ در موزة‌ نارنجستان‌ نگهداري‌ مي‌شود (طاووسي‌، ص‌109) و شماري‌ از اين‌ عكسها نيز در كتابخانة‌ ملي‌ ايران‌ موجود است‌. مجموعه‌اي‌ از پارچه‌ها و فرشهاي‌ كهن‌ و آثار عتيقة‌ ايران‌ و جهان‌ كه‌ او گرد آورده‌ بود، اكنون‌ در موزة‌ نارنجستان‌ است‌. كتابخانة‌ ارزشمند وي‌، شامل‌ كتابهاي‌ بسياري‌ دربارة‌ تاريخ‌، باستانشناسي‌، هنر و زبانهاي‌ ايراني‌، در كتابخانة‌ ميرزاي‌ شيرازي‌ دانشگاه‌ شيراز به‌ شكل‌ مجموعه‌اي‌ مستقل‌ و با نام‌ مجموعة‌ ايرانشناسي‌ پروفسور پوپ‌ نگهداري‌ مي‌شود (همان‌، ص‌ 109، 112، پي‌نوشت‌ 7).پوپ‌ پنجاه‌ سال‌ از عمر خود را صرف‌ مطالعه‌ دربارة‌ ايران‌ و هنر ايران‌ كرد و براي‌ اولين‌ بار، بررسي‌ نظام‌مندي‌ از پيشرفت‌ هنري‌ ايران‌ ارائه‌ داد كه‌ تمامي‌ تنوع‌ و در عين‌ حال‌ يكپارچگي‌ هنر ايران‌ را در گسترة‌ وسيع‌ زمانيش‌ دربر مي‌گرفت‌ (ليشتن‌ اشتتر، ص‌276؛ صديق‌، 1352 ش‌، ص‌ 53 ). ارزشمندترين‌ اثر پوپ‌ > بررسي‌ هنر ايران‌ از زمانهاي‌ پيش‌ از تاريخ‌ تا عصر حاضر < ، چاپ‌ اول‌ در 1938ـ 1939 در شش‌ مجلد، چاپ‌ دوم‌ در 1964 در دوازده‌ مجلد ] سيزده‌ مجلد [ و چاپ‌ سوم‌ در 1977 در شانزده‌ مجلد ( پوپ‌، 1355، ص‌ 69؛ طاووسي‌، ص‌ 106) است‌ كه‌ هنوز در تاريخ‌ هنر ايران‌ كتابي‌ جامع‌ محسوب‌ مي‌شود. اين‌ كتاب‌ نخستين‌ بار در 1926 در دو جلد طرحريزي‌ شد، اما هنگامي‌ كه‌ در نمايشگاه‌ بين‌المللي‌ لندن‌ حجم‌ عظيمي‌ از موضوعات‌ ناشناخته‌ و ثمرة‌ پژوهشهاي‌ معماري‌ در ايران‌ مطرح‌ شد، طرح‌ اوليه‌ گسترش‌ يافت‌ (پوپ‌، 1977، ج‌1، مقدمه‌، ص‌ XIV XV- ). نتيجة‌ سالها پژوهش‌ پوپ‌، آرشيو عكس‌ ارزشمند وي‌، و نتايج‌ كنگره‌هاي‌ بين‌المللي‌ هنر و باستانشناسي‌ ايران‌ در اين‌ كتاب‌ گرد آمده‌ است‌. در تهية‌ اين‌ كتاب‌ هفتاد نفر از ايرانشناسان‌ و متخصصان‌ برجستة‌ هنر ايران‌ با پوپ‌ همكاري‌ داشته‌اند (طاووسي‌، همانجا).ديگر آثار پوپ‌ اينهاست‌: > مقدمه‌اي‌ بر هنر ايران‌ < (1931)؛ شاهكارهاي‌ هنر ايران‌ (1945) كه‌ در 1348ش‌/ 1959 به‌ فارسي‌ ترجمه‌ و منتشر شد (همانجا)؛ معماري‌ ايران‌ (1965) كه‌ دو ترجمة‌ فارسي‌ از آن‌ موجود است‌. در اين‌ كتاب‌ پوپ‌ معني‌ و هدف‌ آثار معماري‌ ايران‌ را پيش‌ از هر چيز مذهبي‌ مي‌داند. به‌ اعتقاد او اين‌ ويژگي‌، كه‌ در همة‌ هنرهاي‌ آسيايي‌ نهفته‌ است‌، سبب‌ يگانگي‌ و تداوم‌ معماري‌ ايران‌ و نخستين‌ سرچشمة‌ ويژگي‌ عاطفي‌ آن‌ آثار است‌ (پوپ‌،1365 ش‌، ديباچه‌، ص‌9)؛ آشنايي‌ با مينياتورهاي‌ ايران‌ . از وي‌ مقالات‌ متعددي‌ در زمينة‌ هنر ايران‌ به‌ فارسي‌ ترجمه‌ شده‌ است‌ ( رجوع كنيد به افشار، ج‌ 1، ص‌ 196، 340، ج‌ 3، ص‌ 101، 105، 108، 109). بسياري‌ از مقالات‌ وي‌ كه‌ به‌فارسي‌ ترجمه‌ شده‌ از كتاب‌ > بررسي‌ هنر ايران‌ < برگرفته‌ شده‌اند (براي‌ اطلاع‌ از مقالات‌ ديگر رجوع كنيد به پيرسون‌، 1974، ص‌213، 227، 250، 305، تكملة‌ 4، ص‌82، 84، 283؛ همو، 1975، ص‌263؛ ماهيار نوابي‌، ج‌ 3، ص‌381، ج‌5، ص‌337). شيوة‌ مقايسة‌ پوپ‌ بين‌ آثار هنري‌ جهان‌ نشان‌ از ذهن‌ فلسفي‌ و تسلط‌ او بر تاريخ‌، هنر و فرهنگ‌ سرزمينهاي‌ مورد بحث‌ دارد (براي‌ نمونه‌ رجوع كنيد به پوپ‌،1350 ش‌، ص‌ 23ـ 58).منابع‌: «آرتور اپهام‌ پوپ‌»، ترجمة‌ مهوش‌ ابوالضياء، راهنماي‌ كتاب‌ ، سال‌ 12، ش‌ 9ـ10 (آذرـ دي‌ 1348)؛ ايرج‌ افشار، فهرست‌ مقالات‌ فارسي‌ ، تهران‌ 1348ـ ؛ حسين‌ بحرالعلومي‌، «ايرانشناسي‌ كه‌ به‌ ايران‌ عشق‌ مي‌ورزيد و بزرگترين‌ آرزويش‌ اين‌ بود كه‌ در ايران‌ بخاك‌ سپرده‌ شود»، مجلة‌ دانشكدة‌ ادبيات‌ و علوم‌ انساني‌ ، سال‌ 24، ش‌ 1 و 2 (بهار و تابستان‌ 1356)؛ همو، كارنامة‌ انجمن‌ آثار ملّي‌ ، تهران‌ 1355 ش‌؛ پژوهشنامة‌ مؤسسة‌ آسيائي‌ ، ش‌ 2 (بهار 1354)؛ آرتور اپهام‌ پوپ‌، معماري‌ ايران‌: پيروزي‌ شكل‌ و رنگ‌ ، ترجمة‌ كرامت‌الله‌ افسر، تهران‌ 1365 ش‌؛ همو، «مقام‌ هنر ايراني‌: اهميت‌ و كيفيت‌ هنر ايراني‌»، فرهنگ‌ و زندگي‌ ، ش‌ 4ـ5 (ارديبهشت‌ 1350)؛ همو، هنر ايران‌ در گذشته‌ و آينده‌ ، ترجمة‌ عيسي‌ صديق‌، تهران‌ 1355 ش‌؛ آرتور اپهام‌ پوپ‌ و فيليس‌ اكرمن‌، «ايران‌ عشق‌ من‌، زندگي‌ من‌ و وطن‌ من‌است‌»(مصاحبه‌)،تلاش‌،ش‌ 18 (شهريور ـ مهر 1348)؛ حسن‌ پيرنيا، ايران‌ باستان‌، يا، تاريخ‌ مفصّل‌ ايران‌ قديم‌ ، تهران‌ 1369 ش‌؛ دايرة‌المعارف‌ فارسي‌ ، به‌ سرپرستي‌ غلامحسين‌ مصاحب‌، تهران‌ 1345ـ1374 ش‌؛ يحيي‌ ذكاء، تاريخ‌ عكاسي‌ و عكاسان‌ پيشگام‌ در ايران‌ ، تهران‌ 1376 ش‌؛ ابوالقاسم‌ سحاب‌، فرهنگ‌ خاورشناسان‌ ، تهران‌ 1356 ش‌؛ ژان‌ سواژه‌، مدخل‌ تاريخ‌ شرق‌ اسلامي‌ ، ترجمة‌ نوش‌آفرين‌ انصاري‌ (محقق‌)، تهران‌ 1366 ش‌؛ محسن‌ صبا، «تاريخچه‌ ايرانشناسي‌ در انگلستان‌وامريكاي‌ شمالي‌»، فرهنگ‌ ايران‌ زمين‌ ، ج‌ 12 (شهريور 1344)؛ عيسي‌ صديق‌، چهل‌ گفتار: دربارة‌ سالگردهاي‌ تاريخي‌ يادبود دانشمندان‌ معاصر تاريخ‌ و فرهنگ‌ ايران‌ ، تهران‌ 1352 ش‌؛ همو، يادگار عمر ، تهران‌ 1338ـ1356 ش‌؛ محمود طاووسي‌، «آشنايي‌ در ديار ما»، فارس‌ شناخت‌ ، سال‌ 1، ش‌ 1 (بهار 1378)؛ ابوالقاسم‌ طاهري‌، سير فرهنگ‌ ايران‌ در بريتانيا، يا، تاريخ‌ دويست‌ سالة‌ مطالعات‌ ايراني‌ ، تهران‌ 1352 ش‌؛ فرهنگ‌ خاورشناسان‌: زندگينامه‌ و كتاب‌شناسي‌ ايران‌ شناسان‌ و اسلام‌ شناسان‌ ، ج‌ 1، تهران‌ 1376 ش‌؛ علي‌ موسوي‌ گرمارودي‌، مجموعه‌ مقالات‌ انجمن‌ وارة‌ بررسي‌ مسائل‌ ايرانشناسي‌ ، تهران‌ 1369 ش‌؛ عزت‌الله‌ نگهبان‌، مروري‌ بر پنجاه‌ سال‌ باستان‌شناسي‌ ايران‌ ، تهران‌ 1376 ش‌؛The Dictionary of art , ed. Jane Turner, Willard, Ohio 1996; Ilse Lichtenstadter, "In memoriam Arthur Upham Pope", International Journal of Middle East studies , vol.1 (1970); Yahya Ma ¦ hya ¦ r-e Navvabi, A bibliography of Iran , Tehran 1347-1370; James Douglas pearson, ed. A bibliography of pre-Islamic Persia ,London 1975; idem, Index Islamicus: 1906-1955 , London 1974, fourth supplement 1971-1975 , London 1977; Arthur Upham Pope, Perspolis: The ritual city , introduction by Issa Sadiq, [Tehran]: Iran American Society, 1964; idem, Persian architecture , London 1965; idem, ed., A survey of Persian art , Tehran 1977; A Survey of Persian art: new studies 1960-1969, in memoriam Arthur Upham Pope , excerpts from vol. XV-XVI, Tehran [n.d.].
نظر شما
ایمیل ایمیل
مولفان

معصومه‌ ميرسعيدي‌

حوزه موضوعی
رده های موضوعی
جلد 5
تاریخ چاپ
وضعیت انتشار
  • چاپ نشده