حسین جایادینینگرات
معرف
دولتمرد و مورخ اندونزیایى
متن
حسین جایادینینگِرات، دولتمرد و مورخ اندونزیایى. وى در 1303/1886 در خانواده صاحب‌نامى در مغرب جاوه، در منطقه بانتن به‌ دنیا آمد (ریکلفس، ص150).بانتن منطقه‌اى مسلمان‌نشین است که خانواده‌هاى اشراف، از جمله خاندان جایادینینگرات، ساکن جنوب آن بودند. این خاندان با حاکمان استعمارى هلند مراوده داشتند (کارتودیرجو، ص 131؛ لافان، ص 91). حسین جایادینینگرات در کالج باتاویا (جاکارتاى فعلى) با حاجى آغوزسلیم، از رهبران استقلال اندونزى، همدرس بود (لافان، ص 181). وى در 1323/ 1905 در لیدنِ هلند به تحصیل مشغول شد و رساله دکترى خود را در 1331/1913 با عنوان «بررسى انتقادى تاریخ بانتن» نوشت (ریکلفس، همانجا).جایادینینگرات پس از بازگشت به اندونزى، از 1334/ 1916 مشاور دولت در هیئت امور اسلامى شد و از 1299 تا 1303ش/ 1920ـ1924 دستیار هیئت (کمیسیون) دولتى در امور بومى آن شد (د.اسلام، چاپ دوم، تکمله 5ـ6، ذیل مادّه). سپس در مدرسه عالى حقوق باتاویا به ‌تدریس حقوق اسلامى و حقوق اسلامى و زبانهاى اندونزیایى پرداخت. جزوه‌هاى درسى او در این دوره، >حقوق اسلامى و زندگى معنوى مسلمانان اندونزى < و >گذشته رؤیایى پنتون مالایى< بودند که در سالهاى 1304ش و 1312ش/ 1925 و 1933 در اندونزى چاپ و منتشر شدند (>اسلام: صراط مستقیم<، پیشگفتار مورگان، ص VII؛ د.اسلام، همانجا).حسین جایادینینگرات در 1314ش/1935 به عضویت شوراى هند شرقى هلند، بالاترین مرجع حکومتى اندونزى، درآمد (رجوع کنید به >اسلام: صراط مستقیم<؛ د. اسلام، همانجاها). در 1317ش/1938، براى اصلاح امور قضایى، اجازه تأسیس دادگاههاى اسلامى در جاکارتا را داد. پس از تأسیس نخستین دانشکده ادبیات اندونزیایى در 1320ش/1941، او یک سال ریاست آن را برعهده داشت. پس از جنگ جهانى دوم، در 1327ش/1948 دولت فدرال موقت ایجاد شد و حسین جایادینینگرات دبیر بخش آموزش هنر و علوم آن دولت گردید. پس از استقلال اندونزى در 1328ش/1949، حسین از مقام خود برکنار شد (د.اسلام، همانجا). در 1330ش/1951 از او دعوت شد در دانشگاه جاکارتا تاریخ تشرف اندونزى به اسلام را تدریس کند. هم‌زمان، او مقالاتى منتشر کرد که مهم‌ترین آنها درباره اسلام در اندونزى است و کنت مورگان آن را به صورت فصلى از کتاب >اسلام: صراط مستقیم < (ص 375ـ402) به چاپ رساند. حسین جایادینینگرات در 1339ش/ 1960 درگذشت (د.اسلام، همانجا).به‌ رغم همکارى جایادینینگرات با حکومت استعمارى هلند، وى همواره براى ایجاد مقدمات استقلال اندونزى و نیز وحدت ملى آن تلاش می‌کرد. در این خصوص، مطالعات وى درباره زبان اندونزى و ایجاد زبان واحد درخور ذکر است. مهم‌ترین کار علمی‌اش تحقیقات تاریخى او بود که شیوه تاریخ‌نگارى علمى را در اندونزى بنیان‌نهاد و تاریخ‌نگارى سنّتى را متروک کرد. تأثیر افکار جدید او بر محققان این حوزه بارز است (کارتودیرجو، ص 12؛ نیز رجوع کنید به جاتموکو، ص 19، 122ـ 123).منابع :EI2, Suppl., fascs. 5- 6, Leiden 1982, s.v. "Hoesein Djajadiningrat" (by G. F. Pijper); Islam: the straight path, ed. kenneth W. Morgan, Delhi: Motilal Banarsidass, 1987; Soed Jatmoko, An introduction to Indonesian historiography, Jakarta 2007; Sartono Kartodirdjo, Indonesian historiography, Kanisius 2001; Michael Francis Laffan, Islamic nationhood and colonial Indonesia: the umma below the winds, London 2003; M. C. Ricklefs, A history of modern Indonesia: C.1300 to the present, London 1981.
نظر شما
ایمیل ایمیل
مولفان

محمدامین زواری

حوزه موضوعی
رده های موضوعی
جلد 13
تاریخ چاپ 93
وضعیت انتشار
  • چاپ شده